YEŞERMİŞ LADİNLERİN EN UZUNCASI

el yazmasındaki oyadan ince canım
sübuta erecek vakit hazır
bir ben var anlattıklarıma tanık
seni ağırlayabileceğim yegane yer
sana kavuşacak olan bu beyaz kağıt

 

bu beyaz kağıt
ve kalemin ucundaki kurşun
kalemin ucundaki kömürdür
kalemin ucundaki elli çeşit maddenin karışmasıyla
seyrinin her günün her sabahında
senin gözlerine kavuşmasıyla

 

seni annene benzettikleri
gözlerinin şeb-i siyah sürmesi
orta asyadan kopmuş
orta asyavari bir aşkın sebebidir

dört nala anadolu’ya gelen babanın
sıcaklardan kavrulan bihaber sürmeye
yorgun ancak bir o kadar nizami seyridir

 

harf dediğin
en iyi ihtimalle
kalemi iki kere kaldırdığın bir çizgidir

ama davranışlar öyle değil

yani
sana anlatmaya çalışıyorum aklımdaki eylemi
ki bu da başka bir eylemdir

ve hiçbir eylem
anlam yitirmeden
cümleye dönecek gibi değil

 


aklımdaki yağmur sakinlemezdi
neden lineer cebrederdi ışık
rengarenk kırılmaları

neden merak etmezdi

geçim derdi

seçim sandığı
tanrının varlığı
toprağın bereketi her yerdeyken
semavi dinlerin ellerini göğe açması

nedenini bilmezdim
 

babadan kalma muhalif bir aklım olmasa
bir de sütten açık kahve gözüm

on beşimde gitmek nedir kızım
bilmezdim

 

duvarların bitime
meydana dönüşlere saklandım
bir makine dairesinde
büktüm elimdeki demiri
erkenciydim
şubat sonu açan çiçekler gibi

pek param yoktu
birkaç kitaba mecbur kaldım

kendimi bir çiçeğe benzetmek için
fazlasıyla esmerdim
okuduklarımın ikna edici bir sesi vardı
ancak dokunmaya çalıştığı duygularım
sadece kör değillerdi
sağırlardı

 

mecbur gibiydim önce
hayran kaldım sonra
hürriyetin bahsine
ve dilde bıraktığı tada

hayrandım bir anneyi evinden
bir askeri siperden çıkarmasına

hayrandım
yazılı ve yazısız bütün günahların

arkasına saklanmasına

hayrandım hayran kaldım
ermek değil
usulüne uygun işin
uğruna ölmek olmasına

 

geçen günlerin geçmesi için
hiçbir çaba göstermedim

dar kanallardan geniş ovalara
zaman geçti
bir öğle saatinde
bir duvarın dibinde
anladım sandım her şeyi

dayak attım
dayak yedim
hak edene kibrit elimdeydi
okumayı bileli
tam beş kitabım olmuştu
üçü daha yeni bitmişti
kendim boyamıştım
bileğime taktığım gök mavi prangayı

özgürlük
ilkokul terk bir aklın
çok yanlış anlayabileceği bir şeydi

 

anne dediğim birkaç kadınım oldu
rutinler ve telefon numaraları
ezberimdeydi

beni doğuran bir ana yoktu
hürriyet iktidarın ve erkin piçi
iyi anlaştık bir süre
onun bir evi vardı evine çekildi

sokaklarda bendim
bir omuz bir çanta ancak
bir omuzda
haberi gelmemiş cenazeler taşımaktan
sisifos'u okumaktan
daha büyük bir zincire takmaktan
zihnimdeki zinciri
yorulmuştum

bir yerlerden tanıdık diye
kapıyı eskiye açmaktan
bir dağ çıktım bir su geçtim
kalbimin odaları genişledi diye
tanrıyla olan bahsimi
retorik bir monolog sanmaktan
herkes kadar yorulmuştum kızım

nefsin mertebesi bir yana dursun
insanın sınavı insandan

dibi yok sandığım bulanık su
oldukça sığ
okyanus sandığım bu sisli ufuk
ancak bir kuyu 

 

 

tam yirmi birdim

bitirdiğim kızım
bitirdiğim üç kitabın üçüncüsündeydim
anneni gördüm
ben sanki bir gündüzün düşündeydim
 

nasıldı
nasıl diyelim

sonralarda kızım
bir akşamım daha olmadı
diğer iki kitabımı bitirdiğim
öyle diyelim

ona varacak bu cümlenin yoktur virgülü
bir solukta yazıyorum bütün her şeyi

sorsan belki unuttum gördüğüm yeri
ama aklımda bıraktığım her yarım nefesim

 

annenle beraber zor zamanlarımız oldu
çenemize tek destek
yara bere avuçlardan
 

savaşmaktan bahsediyordum
kalınca tuttukları her kadeh
canımdan götürüyordu

anneni ikna edemiyordum

konu ırmaklar ve deniz
konumuz kıvrak zekan değil
1800’lerde doğmuş bir fikri
neden tekrar kanıtlıyorsun diyordu

savaşmak isteyenleri vuralım dediğimde
savaşacak kimse kalmayınca
barış olmaz
şiir yazmıyorken konuşalım bunları derdi

tüm sığlıklara göz yummaya sebep olan
gündelik meraklarına dön
şiirini bitir ve yine şair de kendine

 

ama damarlarda akan kan
anlaşmak demek
büsbütün anlamak demek değil
bu mektup birkaç kağıt kızım
neden sana yazılmış bir kitap değil

çünkü sanmıyorum dayanabileceğimi
bir sayfa daha
ırmaklar güzeli annenin ardından

beni anlayacağına inanıyorum kızım
ve artık bir gariplik de hissetmiyorum
tanrının muhtemel var oluşundan

 

yılın en ağır vakti her sene gelir
soğuk karanlık kış
karlar altında üşürken
yakabileceğin bir öfke ararsın

ben bir orman olamadım
ama meşeysem
çam ise gövdem ve dallarım
tüm gölgelerimin altında

olman dileğiyle

 

senin babandan beklentin
diğer insanlardan

farklı şeyler söyleyeceğimi düşünmen
aslen bir hatadır


kavramsallaşan duygular
ana medya bir dinin peşinde
kişisel tecrübelerinle anlayacaksın ki
öfke dediğimiz şey bir ateştir

 

sıradan bir meşe
ve sıradan bir çam aracılığıyla
bu ateş
bir hatayla körüklenebilir

 

babana körüklenme güzel kızım
nedir benim ismim
ben bir mezar taşı bile değilim

 

benden ne beklersin
ben doğmamış kızıma

bir baba bile değilim

o gitti

ben kaldım

ben gidemedim

 

öfke ateşini yönlendirebilir diyorlar
belki bir anka
küllerinden

yeniden doğduğunu söyleyen mitoloji
pişmanlığı bilmediğini

eklemez anlatılara
yanmak
bir iz bırakması demektir

eylemlerin omzunda

gece vakti bir karar aldım
ve bir bıçak buldum odamda
avcumu kestim
avcuma baktım
kan sızdı parmaklarımdan
ben neyin gerçek olduğunu hatırladım

önce bir anlam veremedim

seni seviyor olmama
sonra bir anlam da aramadım

 

çokça fotoğraf
mektuplar var annene yazdığım


el yazımın boynu büküktür
okuyacaksın biçare cümleler

 

biliyorum gözlerin dolacak
biliyorum kalacak soruların işaretleriyle
bazı yerleri elbette anlamayacak
ama soracak bir baba bulamayacaksın

 

bu seni derinden etkiler güzel kızım

umuyorum ki bu gafil hayatta
artık her şeye bir cevap aramayacaksın

 

 

sevgilim
köşelerini kırıyorsun aklımın
ben ilkokul müsameresindeki

bir soru değilim

benim okuma yazmam ancak vardır
biliyorsun bunu sana demiştim

 

bir açı bekleme fikirlerden
geçirmek istersen bir şekli bir şekilden
belki
ama lütfen
gözlerini kapattığın zaman
görmek zorunda değilsin söylediklerimi

 

bir akşamüstü yine
kalbim hızlanır
edebi bir devrim var aklımda
alfabemin sensin elifi

kağıdındayım
ateşimin kağıttan bir takvimi

 

bir köy kahvesinde sevgilim
geçlerden bir vakit
etrafı izlemekteyim

anlatamıyorum sana bu saniyeyi
dünya üzerinde gitmediğim her yere
gecikmekteyim

 

sana inanma tanrıya demem güzel kızım
tanrı her şey için en güzel sebeptir
bizim gibi sonuçlara


gökyüzünün

daima mavi olacağına inanma
güneş soğur bir gün
içinde yanan ateşi biriktir
hiçbir söz haktan öte değildir

 

saçlarını kopartır rüzgar
kopartmasın demedim
batsın gemilerin denizlerde
boğulma demedim
eritir okyanusu merakların
yalvarma demedim

onların her sözünün kastı canına
bir kitap yaz
bin sayfa kopar
belki bir oğlanı koyarsın
kalbinin tam ortasına

kızım benim koyma demedim

bir fikrin peşinde bin dirsek sorarsın
belki bir avuç bulursun
içinde kan yürür yanaklarına

güzel kızım sevme demedim

 

ben de sevdim

en az güzel günler kadar güneşli
güzel geceler kadar rüzgarlıydı

yaşım daha kaçtı
üstümde renkli yamalarım

annenin elleriyle

hep gökyüzündeyim sanırdım

 

uçurtma demezler
ipi kopmuş başıboş bir kumaşa


beni bırakmaması için ona yalvardım

 

 

gözyaşları yağmura karıştığında
yollar yollara karıştığında

 

başkasıyla avunduğun bir gece
gülü kuruttuğun bir gece
geldiğin yeri unuttuğun bir gece
beni sensiz uyuttuğun bir gece

uyanır
ve bulamazsam seni içimde

ya sen var olmazsan belli biçimde

insan vazgeçemediklerinden
ya vazgeçerse bir gece

 

değiştirdin kaderi
parmakların alnıma değince

bu karanlıklara gece dedirten
meşhur kadın aniden gidince

 

çekip vuracağım kendimi
elimde bir kurşun kalem


ne yani
ben bir katil miyim tanrım
şimdi intihar etsem

 

 

varlık
yokluk karşısında yükseltmiştir değerini

ağızları açık bırakan

edebi bir tespitten ziyade
ip üstünde yürümediğimin farkındayım güzel kızım

bir mektuptan öte bir şiirdir bu yazdığım
ve elbette bir şiir yazıyor olmanın bilinciyle
mutlu olurdum anneni tekrar görebilsem


koştuğumuz bir yolu
tek başıma yürüyerek döndüm

bu derin bir hüzündür benim için
ah keşke daha iyi ifade edebilsem

 

ama huyumu bildin

duygularım çoğul olurdu
duygularım zararlı
duygularım kendi içinde dengesiz

konuşmalarım uyumsuz olurdu
konuşmalarım karmaşık
konuşmalarım oldukça dolaylı

öz benliğe ve gizliliğe saygılı
bir intihar girişimi olarak
mermiler kendi fikirlerine uygun girerdi
ve çıkarlardı diledikleri kaburgamdan
tanrı o yüzden vermedi

uzunca bir geceyi
seninle tekrardan

 

sormazlardı öyle vücudun mülkiyet hakkını
güzel kızım
tüm ihtimaller toplanır asardı babanı

o yüzden korkum bu değil
ölüm bir tecrübe kalır
bütün yaşanabileceklerin yanında


hüznümün sebebi
seni asla göremeyecek olmak

 

zamanın lineer çizgisi
bir sebebin sıcaklığında eriyip
birbirine dolanmışsa

meseleye kolumdaki saat
tepedeki güneş
ve göçen kuşlar eşlik ediyorsa

 

nasıl ihanet etmemiş sayarım anneni

 

yürüdüğüm bu dar koridor
çok katlı
çok çıkışlı bir evden çok


doğrusu diye bildiğim duvarlarıma
ben alışana kadar
beni oyalıyorsa
 

almayı düşündüğüm şarap
almayı düşündüğüm üzüm
aklımı bir heves başlığı altında
gözümü renkli boyalarla boyamış

kaçırdığım ekmeği

kaçırdığım suyu görmemi engelliyorsa
 

ölmek kızım
senin için olmadıkça
ölmenin ötesinde bir anlam taşımıyorsa

 

çok korkarım
en çok ondan korkarım

farkındalık bana fark ettiremediyse
farkın
beni ne kadar üzdüğünü


ve ömrümden azaltmışsa
kalifiye olmayan hüzünlerden
kendime ait bir seçki deste


mesela daha önce
bu gece ağladıklarım
senin aklına bile gelmediyse