el yazmasındaki oyadan ince canım
sübuta erecek vakit hazır
bir ben var anlattıklarıma tanık
seni ağırlayabileceğim yegane yer
sana kavuşacak olan bu beyaz kağıt
bu beyaz kağıt
ve kalemin ucundaki kurşun
kalemin ucundaki kömürdür
kalemin ucundaki elli çeşit maddenin karışmasıyla
seyrinin her günün her sabahında
senin gözlerine kavuşmasıyla
seni annene benzettikleri
gözlerinin şeb-i siyah sürmesi
orta asyadan kopmuş
orta asyavari bir aşkın sebebidir
dört nala anadolu’ya gelen babanın
sıcaklardan kavrulan bihaber sürmeye
yorgun ancak bir o kadar nizami seyridir
harf dediğin
en iyi ihtimalle
kalemi iki kere kaldırdığın bir çizgidir
ama davranışlar öyle değil
yani
sana anlatmaya çalışıyorum aklımdaki eylemi
ki bu da başka bir eylemdir
ve hiçbir eylem
anlam yitirmeden
cümleye dönecek gibi değil
aklımdaki yağmur sakinlemezdi
neden lineer cebrederdi ışık
rengarenk kırılmaları
neden merak etmezdi
geçim derdi
seçim sandığı
tanrının varlığı
toprağın bereketi her yerdeyken
semavi dinlerin ellerini göğe açması
nedenini bilmezdim
babadan kalma muhalif bir aklım olmasa
bir de sütten açık kahve gözüm
on beşimde gitmek nedir kızım
bilmezdim
duvarların bitime
meydana dönüşlere saklandım
bir makine dairesinde
büktüm elimdeki demiri
erkenciydim
şubat sonu açan çiçekler gibi
pek param yoktu
birkaç kitaba mecbur kaldım
kendimi bir çiçeğe benzetmek için
fazlasıyla esmerdim
okuduklarımın ikna edici bir sesi vardı
ancak dokunmaya çalıştığı duygularım
sadece kör değillerdi
sağırlardı
mecbur gibiydim önce
hayran kaldım sonra
hürriyetin bahsine
ve dilde bıraktığı tada
hayrandım bir anneyi evinden
bir askeri siperden çıkarmasına
hayrandım
yazılı ve yazısız bütün günahların
arkasına saklanmasına
hayrandım hayran kaldım
ermek değil
usulüne uygun işin
uğruna ölmek olmasına
geçen günlerin geçmesi için
hiçbir çaba göstermedim
dar kanallardan geniş ovalara
zaman geçti
bir öğle saatinde
bir duvarın dibinde
anladım sandım her şeyi
dayak attım
dayak yedim
hak edene kibrit elimdeydi
okumayı bileli
tam beş kitabım olmuştu
üçü daha yeni bitmişti
kendim boyamıştım
bileğime taktığım gök mavi prangayı
özgürlük
ilkokul terk bir aklın
çok yanlış anlayabileceği bir şeydi
anne dediğim birkaç kadınım oldu
rutinler ve telefon numaraları
ezberimdeydi
beni doğuran bir ana yoktu
hürriyet iktidarın ve erkin piçi
iyi anlaştık bir süre
onun bir evi vardı evine çekildi
sokaklarda bendim
bir omuz bir çanta ancak
bir omuzda
haberi gelmemiş cenazeler taşımaktan
sisifos'u okumaktan
daha büyük bir zincire takmaktan
zihnimdeki zinciri
yorulmuştum
bir yerlerden tanıdık diye
kapıyı eskiye açmaktan
bir dağ çıktım bir su geçtim
kalbimin odaları genişledi diye
tanrıyla olan bahsimi
retorik bir monolog sanmaktan
herkes kadar yorulmuştum kızım
nefsin mertebesi bir yana dursun
insanın sınavı insandan
dibi yok sandığım bulanık su
oldukça sığ
okyanus sandığım bu sisli ufuk
ancak bir kuyu
tam yirmi birdim
bitirdiğim kızım
bitirdiğim üç kitabın üçüncüsündeydim
anneni gördüm
ben sanki bir gündüzün düşündeydim
nasıldı
nasıl diyelim
sonralarda kızım
bir akşamım daha olmadı
diğer iki kitabımı bitirdiğim
öyle diyelim
ona varacak bu cümlenin yoktur virgülü
bir solukta yazıyorum bütün her şeyi
sorsan belki unuttum gördüğüm yeri
ama aklımda bıraktığım her yarım nefesim
annenle beraber zor zamanlarımız oldu
çenemize tek destek
yara bere avuçlardan
savaşmaktan bahsediyordum
kalınca tuttukları her kadeh
canımdan götürüyordu
anneni ikna edemiyordum
konu ırmaklar ve deniz
konumuz kıvrak zekan değil
1800’lerde doğmuş bir fikri
neden tekrar kanıtlıyorsun diyordu
savaşmak isteyenleri vuralım dediğimde
savaşacak kimse kalmayınca
barış olmaz
şiir yazmıyorken konuşalım bunları derdi
tüm sığlıklara göz yummaya sebep olan
gündelik meraklarına dön
şiirini bitir ve yine şair de kendine
ama damarlarda akan kan
anlaşmak demek
büsbütün anlamak demek değil
bu mektup birkaç kağıt kızım
neden sana yazılmış bir kitap değil
çünkü sanmıyorum dayanabileceğimi
bir sayfa daha
ırmaklar güzeli annenin ardından
beni anlayacağına inanıyorum kızım
ve artık bir gariplik de hissetmiyorum
tanrının muhtemel var oluşundan
yılın en ağır vakti her sene gelir
soğuk karanlık kış
karlar altında üşürken
yakabileceğin bir öfke ararsın
ben bir orman olamadım
ama meşeysem
çam ise gövdem ve dallarım
tüm gölgelerimin altında
olman dileğiyle
senin babandan beklentin
diğer insanlardan
farklı şeyler söyleyeceğimi düşünmen
aslen bir hatadır
kavramsallaşan duygular
ana medya bir dinin peşinde
kişisel tecrübelerinle anlayacaksın ki
öfke dediğimiz şey bir ateştir
sıradan bir meşe
ve sıradan bir çam aracılığıyla
bu ateş
bir hatayla körüklenebilir
babana körüklenme güzel kızım
nedir benim ismim
ben bir mezar taşı bile değilim
benden ne beklersin
ben doğmamış kızıma
bir baba bile değilim
o gitti
ben kaldım
ben gidemedim
öfke ateşini yönlendirebilir diyorlar
belki bir anka
küllerinden
yeniden doğduğunu söyleyen mitoloji
pişmanlığı bilmediğini
eklemez anlatılara
yanmak
bir iz bırakması demektir
eylemlerin omzunda
gece vakti bir karar aldım
ve bir bıçak buldum odamda
avcumu kestim
avcuma baktım
kan sızdı parmaklarımdan
ben neyin gerçek olduğunu hatırladım
önce bir anlam veremedim
seni seviyor olmama
sonra bir anlam da aramadım
çokça fotoğraf
mektuplar var annene yazdığım
el yazımın boynu büküktür
okuyacaksın biçare cümleler
biliyorum gözlerin dolacak
biliyorum kalacak soruların işaretleriyle
bazı yerleri elbette anlamayacak
ama soracak bir baba bulamayacaksın
bu seni derinden etkiler güzel kızım
umuyorum ki bu gafil hayatta
artık her şeye bir cevap aramayacaksın
sevgilim
köşelerini kırıyorsun aklımın
ben ilkokul müsameresindeki
bir soru değilim
benim okuma yazmam ancak vardır
biliyorsun bunu sana demiştim
bir açı bekleme fikirlerden
geçirmek istersen bir şekli bir şekilden
belki
ama lütfen
gözlerini kapattığın zaman
görmek zorunda değilsin söylediklerimi
bir akşamüstü yine
kalbim hızlanır
edebi bir devrim var aklımda
alfabemin sensin elifi
kağıdındayım
ateşimin kağıttan bir takvimi
bir köy kahvesinde sevgilim
geçlerden bir vakit
etrafı izlemekteyim
anlatamıyorum sana bu saniyeyi
dünya üzerinde gitmediğim her yere
gecikmekteyim
sana inanma tanrıya demem güzel kızım
tanrı her şey için en güzel sebeptir
bizim gibi sonuçlara
gökyüzünün
daima mavi olacağına inanma
güneş soğur bir gün
içinde yanan ateşi biriktir
hiçbir söz haktan öte değildir
saçlarını kopartır rüzgar
kopartmasın demedim
batsın gemilerin denizlerde
boğulma demedim
eritir okyanusu merakların
yalvarma demedim
onların her sözünün kastı canına
bir kitap yaz
bin sayfa kopar
belki bir oğlanı koyarsın
kalbinin tam ortasına
kızım benim koyma demedim
bir fikrin peşinde bin dirsek sorarsın
belki bir avuç bulursun
içinde kan yürür yanaklarına
güzel kızım sevme demedim
ben de sevdim
en az güzel günler kadar güneşli
güzel geceler kadar rüzgarlıydı
yaşım daha kaçtı
üstümde renkli yamalarım
annenin elleriyle
hep gökyüzündeyim sanırdım
uçurtma demezler
ipi kopmuş başıboş bir kumaşa
beni bırakmaması için ona yalvardım
gözyaşları yağmura karıştığında
yollar yollara karıştığında
başkasıyla avunduğun bir gece
gülü kuruttuğun bir gece
geldiğin yeri unuttuğun bir gece
beni sensiz uyuttuğun bir gece
uyanır
ve bulamazsam seni içimde
ya sen var olmazsan belli biçimde
insan vazgeçemediklerinden
ya vazgeçerse bir gece
değiştirdin kaderi
parmakların alnıma değince
bu karanlıklara gece dedirten
meşhur kadın aniden gidince
çekip vuracağım kendimi
elimde bir kurşun kalem
ne yani
ben bir katil miyim tanrım
şimdi intihar etsem
varlık
yokluk karşısında yükseltmiştir değerini
ağızları açık bırakan
edebi bir tespitten ziyade
ip üstünde yürümediğimin farkındayım güzel kızım
bir mektuptan öte bir şiirdir bu yazdığım
ve elbette bir şiir yazıyor olmanın bilinciyle
mutlu olurdum anneni tekrar görebilsem
koştuğumuz bir yolu
tek başıma yürüyerek döndüm
bu derin bir hüzündür benim için
ah keşke daha iyi ifade edebilsem
ama huyumu bildin
duygularım çoğul olurdu
duygularım zararlı
duygularım kendi içinde dengesiz
konuşmalarım uyumsuz olurdu
konuşmalarım karmaşık
konuşmalarım oldukça dolaylı
öz benliğe ve gizliliğe saygılı
bir intihar girişimi olarak
mermiler kendi fikirlerine uygun girerdi
ve çıkarlardı diledikleri kaburgamdan
tanrı o yüzden vermedi
uzunca bir geceyi
seninle tekrardan
sormazlardı öyle vücudun mülkiyet hakkını
güzel kızım
tüm ihtimaller toplanır asardı babanı
o yüzden korkum bu değil
ölüm bir tecrübe kalır
bütün yaşanabileceklerin yanında
hüznümün sebebi
seni asla göremeyecek olmak
zamanın lineer çizgisi
bir sebebin sıcaklığında eriyip
birbirine dolanmışsa
meseleye kolumdaki saat
tepedeki güneş
ve göçen kuşlar eşlik ediyorsa
nasıl ihanet etmemiş sayarım anneni
yürüdüğüm bu dar koridor
çok katlı
çok çıkışlı bir evden çok
doğrusu diye bildiğim duvarlarıma
ben alışana kadar
beni oyalıyorsa
almayı düşündüğüm şarap
almayı düşündüğüm üzüm
aklımı bir heves başlığı altında
gözümü renkli boyalarla boyamış
kaçırdığım ekmeği
kaçırdığım suyu görmemi engelliyorsa
ölmek kızım
senin için olmadıkça
ölmenin ötesinde bir anlam taşımıyorsa
çok korkarım
en çok ondan korkarım
farkındalık bana fark ettiremediyse
farkın
beni ne kadar üzdüğünü
ve ömrümden azaltmışsa
kalifiye olmayan hüzünlerden
kendime ait bir seçki deste
mesela daha önce
bu gece ağladıklarım
senin aklına bile gelmediyse