ıslak toprağın üzerinde eziliyor adımlarım
gözlerime kan oturmuş kadar kırmızı yollar
atılan her adımın arkasından
sarsılan itikadım
senden sonra bir
senden sonra iki
yükselen bir ses var kafamın içerisinde
sanırım bir tek ben duyuyorum
ağlamadım diyeceğim
nasıl yalan
dicle’nin bu ayağına yağmur mu yağar
giriş taksim
peşine üç hece peşrevi
bu çölün tamburu aklımda yer etti
ben ancak bahsedeceğim tuta
bir ressam belki resmedebilirdi
aklımda ismin
kulaklarımda mürekkep makamı
yolumun başı cermen krallıklar
burnumun dikine duran acem
bileklerime doğru akar prusya mavisi
ve başımda akıl almaz bir güneş
bir cesaret saçların sarı
bir cesaret saçların bakır
saçların buğusu üzerinde nar çiçeği
parlak
ıslak
kahverengi
taze bir haber taşır gibi
taşıyordum bu şiiri
seni buldum
cebine iliştirdim
daha sonra bu yolları gerisin geri
bağdat’ta bir tüccarla tanıştım
baharat kokuyordu mat gömleği
tırnakları kavruk teninin devamı
tokalaştım ancak ayrılmama izin vermedi
panayırlardan bahsetmeyi severdi
pek hoş sohbetti
önceki eşinden
sözgelimi kızından mevzu bahsi başta
ama o da sonunda
çocukluğunda
anne dediği kadınlardan konuşmak istedi
dört halifeyi tanıdığını söyledi sonra
ömer’in en komutanı bin harise’nin
tahran’ı aydınlatacak ışıkların bir çift gözde
ve tek bir sözde olduğuna
yemin ettiğini söyledi
anlattı
konuştuk
bağdat’ta tanıştığım bağdatlı tüccarın evinde
birkaç gece konakladım
karnımın açlığını bastırmak için
karıştırdığım çekmecelerde
fecrin ışığını buldum
şaşkınlığımı gizleyemedim
tevazu sahibi tüccar
yalvar yakar elime tutuşturdu
yolu gösterdi
bir meydandan geçmem gerektiğini
ama sonrasının
daha kolay olacağından bahsetti
yapışan okvari kirpiklerimin
kuruyup sivrilmesi için
elimden geleni yaptım örtüsüne sığınmamı öğütlerce
inandı benim bildiğime tüm yolları
tüm yolları
ve tüm yol ayrımlarını
sabrın çözdüğü şol düğümün
etrafındaki bıçak izleri kadarken
eksilen parmaklarım
saat altı
münasebetsiz bir yağmur yağınca
seyreltilmiş ruha sahip
kuduz bir köpek gibi titriyordum
bunu nasıl göremedin tüccar
abdest tutmazdı bedenim
hastaydım
ellerim dursa
kan dururdu
ama ben kanıyordum
ilk hicretten pek bir farkı olmayacak olan
son seyahatime çıkıyordum
ey rabbim
canımın sana kurban olması nihai tek amacım
ancak son istediğim şeydir bu yol üzerinde
ama rabbimin canımı isteyecek olması
mekkeli baharat kokularının yanında
tuta’ya olan aşkıma bir anlam daha yükler
putatapar monoteist bir rejimin ürünü olarak
seni en çok özlediğim gece hep bu gece
iki damla kerosen dökerim gözlerime
kibrit ateşinin altında bir şiire başlarım
yola çıkmayı
ve elbette dönüyor olmayı anlatan bir şiire
düşlerimde denize yakın bir şehrin
iyot kokusunu saçlarında duymak
sen yüzmeyi öğrenene kadar sana dokunmak
kış gibi bitmek
ve kendini bırakmak var
fırat’tan umman’a
arkamda kalan insanların
anlamca bir bütünlük oluşturması var düşlerimde
her şehri terk edenim ama niye tuta
bunu ben görüyorum sen göremezsin
vehim ile aynı kökten gelir kuruntu
topraklarına saçılır
çiçeklerinde açar önce bahçenin
arapça kökenli bir sözcüktür
şehrin rüzgarında yayılır
iyot kokulu o şehir rüzgarıyla ünlüdür
saçlarından sıyrıldığı kadarıyla
bir nuh sanarsın içindeki kaplana
kulaktan kulağa yayılır
yaratılan bazen
hakkını verir yezid’in
aslen bir nehir kovalar
gün bitmeden denize çıkar seyrin
insan öğrenir insanca sevişmeyi
ve unutur
akdeniz biter
ege
büyük britanya
süveyş
boşaldığın kanallarda menekşeler
kulakların arkasında yer edersin
lafa söz
söze senet insan
bir yemine kurban ederken canını
sen tuta
adını bilmediğin düşüncelerin her birine
gecelerini hiç edersin
rüzgar en büyük vesvese bu şehirde
evde yaktığın zaman bile siper edersin
sonrasının vay haline
benim gibi
tüccar tüccar gezersin
unutulacak olduğunu
fark edersin onun gözlerinde
ilk fırsat sen de gidersin
ağzında döner durur
birkaç kutsal kitap eşdeğerinde
birkaç kutsal cümle
çünkü elbette bilirsin
inandığını söylediğin rab karşına gelse
faraza şairlerin en falçatası
konuştuğum ibranice
seyreltilmiş kömürün
inceltilmiş ağaçlara sürtünmesi
seni nasıl bana ikna etmediyse
başını derde sokan bülbül ağzının gafur dili
ve benden uzak köşelere çekili kedi gözlerin
iyimser bir tanrı için bile
en iyi ihtimalle
iradeni gaybın tanımında
bir yere konduramayacak
ani kararlarına
kaderden öte güveniyor olsan
seninle belki bir yerde
ama insan
sevdaya
evrensel bir kuram olarak asla yaklaşamayacak
adım rehyab rahi
ben yetmiş yaşında
kırk beş yıldır hastayım
savaşlara şehit
imanın atlarına seyis olamadığım coğrafyada
ey rahmeti diline sorduğum kul
saçlarına dokunamazsam ve sonra
bir aydan bir ay fazla sürdü
mübarek topraklardan
kaldırım taşlarına
bir aydan bir ay fazla sürdü
senin peşine gittiğim yolları geri tuta
doğruyu söylemek gerekirse
yorulmuştum kalemin giyotin tavrından
iki cebi eksik kabanımın içerisine sığmış
altmış tane nasıl insan
muhammed hiç şüphe duymadı mı tanrıdan
hayır duymadı
peki ya rehyab
kefareti bilen rahi
tahta tekerlerin ve ipsiz çarıkların
aşamayacağı bir vadi gördü mü
görmedi
varmaya olan hevesi
gerçeklik algılarını yükselttiğinde
dağlar uzadı mı
tepeler ve ovalar şahit mi buna
ışıklar saçan
eski bir hatıraya dönüştü mü güneş
ve gözlerini sana kıstı mı
kısmadı mı tuta
uyurum
uyanırım
bir rüyaya dalar
seninle
bosna’dan geçen nehirlere bakarım
bilmem kaç yaşında okuduğun kitabın
bahsindeki katedrali
bir elimizde mum
bir elimizde
elimizle geziyoruz
aynı kışın tadına varıyoruz
farklı gökten düşen
beton kaldırımların giderlerinden
boşalıyor deniz
evimize doluyor
bahçemizde aden
gözlerimizde
arkamızda kalan pis
arkamızda kalan kirli
arkamızda kalan firavunların cesetleri
toprağa gömüyoruz
huş için
kayın için
seni karşıma alıyorum
daha sonra çok geçmez
tüm asaları kırıyor
ve bağırıyorum
b a ş k a m u c i z e y o k
bundan sonra sazlıklar ve deniz
nasıl bahsedilebilir
bu göç yollarındaki yuva arayışı
nasıl anlatılabilir
bende bıraktığı hüzün
bir hanede tek gece konaklamanın
bir eve benzetemedim seni
kapalı tek duvarın yok benden öteye
bir hapishaneye de koyamam kendimi
vedalarım en büyük kozum kadere
durmadan yürüdüm
kaç gün kaç gece
bordo kazağımın içerisinde kurudu kanım
kollarımdan denize boşalan bir şelale
bileğimden
yüzük parmağıma kadar olan ellerin
aklıma gelir
aklımdan gitmez öyle
ama şükürler olsun cümleten affımızdır
seninle bağdat dışına attığım her adım
şu panayırın yanından geçerken
elde değildi affettim dememek
affedildim dememek
sevgilerle
bir marşın taslağını yazıyorum
ay dururken tepede
manifestosunu okuyorum
yirmi birinci yüzyıl marxlarının
sosyalist devrimciler
köylerde saklanır
artık köylere köprüler var
ben bir dal sigarası değilim bu tarlanın
çiftçi de bilmiyor
karısı da
tanrı mı
katır mı suçlusu
kırılan kahrolası sapanın
her şehirde bir tüccar tanıdım
her köşenin bir köpeği var
ve her insan pişman uyur sabahın beşinde
şikayetler çevreler ülkeyi
eşiyle
geçmişiyle
derdi var ademin çocuklarının geleceğiyle
farklı sesler çıkartırız aynı kelimelerle
ben on yıldır tuta
bilfiil
aynı fikirleri farklı harflerle
gitmek isteyen dilencilerin oturduğu
gitmek istemeyen siyasilerin
dilendiği bu köhne zihniyette
kırmızı bileklerime
gözlerim kara
zincirlerden daha demir
ektiğim söğüdün dalı
boynumda yeşil izleri
çaba isimli çocukların
ölü doğduğunu anlarsın
bu dünyada yirmi beşinci kışın
ama anlamazsın tuta
rengarenk kırılmalar dururken
neden lineer cebri ışığın
annem gibi
bu şehir gibi
beş vakit
her gün düşünmekten
düşünen her yerim dağlandı
kanıyorum ama
akmıyor tuta
özgürlük isimli bir suçtan
mahpus yemiş aklıma düşen
seninle
şöyle bir akşamüstüne
pranga
sen geldin
kara kara bulutlardan
nasıl kar yağarsa
ölmek üzereydim
el habir derdim
rab karşıma çıksa
bir anlam bulmak istemiyorum
lütfen al içimdeki merakı
sen
uyanacağımı bildiğim uykulara
benzeme tuta
sanma ki olmayanı
üç satır bir şiirle
var etmeye çalışırım
tanrıya
tanrının
var olması için yalvarırım
ama tanrım
naçizane
hatırlatırım
var olmanın hafifletici bir tarafına rastlamadım
evimi terk etmedim ancak
evimde de yaşamadım
aklım hep kağıt parçalarında
çaba
sonuçtan
önemliydi
teşebbüs ve aşk
nitekim intihar
bütün bu kuralların dışında
durduk yere
her yer mahşer
sana baktım hep güzelliktir
yol bitti
ancak vardığım yer
sensizlik
sensizlik
sensizliktir
kar fırtınasındaki beyaz tavşan
omuzlarım böyle çökük değildi
değildir
omuzlarım
kendi yüklediğim anlamların altında ezilmiştir
güneş devletinde doğmuş
üsküplü teresa
aktivisttir
misyoner şiirler yazar
mahlası nasira
teresa’nın ağzında teferruatlı bir ütopya
aşık olduğum sensin
ve cesaretin
ama adım
emperyal merakın dağlarında gerilla
edebiyat bir eylemdir
hastayım kendimi
kandırmaya ben
itikat yolu gösterir tuta
ama varmak istediğim
ne bir tanrıdır
ne de sen
özgürlüğü anlatan
bir mektup verdim
artık kurtuluyorum idealize esaretten
vazgeçtim
vazgeçtim
hem yolda olup
hem beklemekten