MJORA

ıslak toprağın üzerinde eziliyor adımlarım
gözlerime kan oturmuş kadar kırmızı yollar

atılan her adımın arkasından
sarsılan itikadım
senden sonra bir
senden sonra iki

 

yükselen bir ses var kafamın içerisinde
sanırım bir tek ben duyuyorum

ağlamadım diyeceğim
nasıl yalan
dicle’nin bu ayağına yağmur mu yağar

giriş taksim
peşine üç hece peşrevi
bu çölün tamburu aklımda yer etti

ben ancak bahsedeceğim tuta
bir ressam belki resmedebilirdi

 

aklımda ismin
kulaklarımda mürekkep makamı
yolumun başı cermen krallıklar
burnumun dikine duran acem

bileklerime doğru akar prusya mavisi
ve başımda akıl almaz bir güneş

bir cesaret saçların sarı
bir cesaret saçların bakır
saçların buğusu üzerinde nar çiçeği

parlak
ıslak
kahverengi

taze bir haber taşır gibi
taşıyordum bu şiiri

 

seni buldum
cebine iliştirdim

daha sonra bu yolları gerisin geri

 

bağdat’ta bir tüccarla tanıştım
baharat kokuyordu mat gömleği

 

tırnakları kavruk teninin devamı
tokalaştım ancak ayrılmama izin vermedi

 

panayırlardan bahsetmeyi severdi
pek hoş sohbetti

önceki eşinden
sözgelimi kızından mevzu bahsi başta
ama o da sonunda
çocukluğunda
anne dediği kadınlardan konuşmak istedi

 

dört halifeyi tanıdığını söyledi sonra
ömer’in en komutanı bin harise’nin
tahran’ı aydınlatacak ışıkların bir çift gözde
ve tek bir sözde olduğuna
yemin ettiğini söyledi

 

anlattı
konuştuk

 

bağdat’ta tanıştığım bağdatlı tüccarın evinde
birkaç gece konakladım

karnımın açlığını bastırmak için
karıştırdığım çekmecelerde
fecrin ışığını buldum
şaşkınlığımı gizleyemedim

 

tevazu sahibi tüccar
yalvar yakar elime tutuşturdu
yolu gösterdi

bir meydandan geçmem gerektiğini
ama sonrasının
daha kolay olacağından bahsetti

 

yapışan okvari kirpiklerimin
kuruyup sivrilmesi için
elimden geleni yaptım örtüsüne sığınmamı öğütlerce
inandı benim bildiğime tüm yolları

 

tüm yolları
ve tüm yol ayrımlarını

 

sabrın çözdüğü şol düğümün
etrafındaki bıçak izleri kadarken
eksilen parmaklarım
saat altı


münasebetsiz bir yağmur yağınca
seyreltilmiş ruha sahip
kuduz bir köpek gibi titriyordum

bunu nasıl göremedin tüccar
abdest tutmazdı bedenim
hastaydım

 

ellerim dursa
kan dururdu
ama ben kanıyordum

 

ilk hicretten pek bir farkı olmayacak olan
son seyahatime çıkıyordum

 

ey rabbim
canımın sana kurban olması nihai tek amacım
ancak son istediğim şeydir bu yol üzerinde

 

ama rabbimin canımı isteyecek olması
mekkeli baharat kokularının yanında
tuta’ya olan aşkıma bir anlam daha yükler

 

putatapar monoteist bir rejimin ürünü olarak
seni en çok özlediğim gece hep bu gece

iki damla kerosen dökerim gözlerime
kibrit ateşinin altında bir şiire başlarım

 

yola çıkmayı
ve elbette dönüyor olmayı anlatan bir şiire

 

düşlerimde denize yakın bir şehrin
iyot kokusunu saçlarında duymak
sen yüzmeyi öğrenene kadar sana dokunmak
kış gibi bitmek
ve kendini bırakmak var
fırat’tan umman’a

 

arkamda kalan insanların
anlamca bir bütünlük oluşturması var düşlerimde

 

her şehri terk edenim ama niye tuta
bunu ben görüyorum sen göremezsin

 

vehim ile aynı kökten gelir kuruntu
topraklarına saçılır
çiçeklerinde açar önce bahçenin

 

arapça kökenli bir sözcüktür
şehrin rüzgarında yayılır
iyot kokulu o şehir rüzgarıyla ünlüdür

 

saçlarından sıyrıldığı kadarıyla
bir nuh sanarsın içindeki kaplana

kulaktan kulağa yayılır
yaratılan bazen
hakkını verir yezid’in

aslen bir nehir kovalar
gün bitmeden denize çıkar seyrin

insan öğrenir insanca sevişmeyi
ve unutur

akdeniz biter
ege
büyük britanya
süveyş
boşaldığın kanallarda menekşeler
kulakların arkasında yer edersin

 

lafa söz
söze senet insan
bir yemine kurban ederken canını

sen tuta
adını bilmediğin düşüncelerin her birine
gecelerini hiç edersin

rüzgar en büyük vesvese bu şehirde
evde yaktığın zaman bile siper edersin

sonrasının vay haline

benim gibi
tüccar tüccar gezersin

 

unutulacak olduğunu
fark edersin onun gözlerinde
ilk fırsat sen de gidersin

 

ağzında döner durur
birkaç kutsal kitap eşdeğerinde
birkaç kutsal cümle
çünkü elbette bilirsin

 

inandığını söylediğin rab karşına gelse
faraza şairlerin en falçatası
konuştuğum ibranice

seyreltilmiş kömürün
inceltilmiş ağaçlara sürtünmesi
seni nasıl bana ikna etmediyse

 

başını derde sokan bülbül ağzının gafur dili
ve benden uzak köşelere çekili kedi gözlerin

iyimser bir tanrı için bile
en iyi ihtimalle
iradeni gaybın tanımında
bir yere konduramayacak

ani kararlarına
kaderden öte güveniyor olsan

seninle belki bir yerde

ama insan
sevdaya
evrensel bir kuram olarak asla yaklaşamayacak

 

adım rehyab rahi

ben yetmiş yaşında
kırk beş yıldır hastayım

savaşlara şehit
imanın atlarına seyis olamadığım coğrafyada

ey rahmeti diline sorduğum kul
saçlarına dokunamazsam ve sonra

 

bir aydan bir ay fazla sürdü
mübarek topraklardan
kaldırım taşlarına

bir aydan bir ay fazla sürdü
senin peşine gittiğim yolları geri tuta

 

doğruyu söylemek gerekirse
yorulmuştum kalemin giyotin tavrından

iki cebi eksik kabanımın içerisine sığmış
altmış tane nasıl insan

muhammed hiç şüphe duymadı mı tanrıdan

 

hayır duymadı

 

peki ya rehyab
kefareti bilen rahi
tahta tekerlerin ve ipsiz çarıkların
aşamayacağı bir vadi gördü mü

 

görmedi

 

varmaya olan hevesi
gerçeklik algılarını yükselttiğinde
dağlar uzadı mı

 

tepeler ve ovalar şahit mi buna

 

ışıklar saçan
eski bir hatıraya dönüştü mü güneş
ve gözlerini sana kıstı mı

kısmadı mı tuta

uyurum
uyanırım

bir rüyaya dalar
seninle
bosna’dan geçen nehirlere bakarım

bilmem kaç yaşında okuduğun kitabın
bahsindeki katedrali
bir elimizde mum
bir elimizde
elimizle geziyoruz

 

aynı kışın tadına varıyoruz
farklı gökten düşen

beton kaldırımların giderlerinden
boşalıyor deniz
evimize doluyor

bahçemizde aden

gözlerimizde

arkamızda kalan pis
arkamızda kalan kirli
arkamızda kalan firavunların cesetleri
toprağa gömüyoruz
huş için
kayın için

 

seni karşıma alıyorum
daha sonra çok geçmez
tüm asaları kırıyor
ve bağırıyorum


b a ş k a m u c i z e y o k

bundan sonra sazlıklar ve deniz

 

nasıl bahsedilebilir
bu göç yollarındaki yuva arayışı

 

nasıl anlatılabilir
bende bıraktığı hüzün
bir hanede tek gece konaklamanın

 

bir eve benzetemedim seni
kapalı tek duvarın yok benden öteye

bir hapishaneye de koyamam kendimi
vedalarım en büyük kozum kadere

durmadan yürüdüm
kaç gün kaç gece

bordo kazağımın içerisinde kurudu kanım
kollarımdan denize boşalan bir şelale

bileğimden
yüzük parmağıma kadar olan ellerin
aklıma gelir
aklımdan gitmez öyle

 

ama şükürler olsun cümleten affımızdır
seninle bağdat dışına attığım her adım

 

şu panayırın yanından geçerken
elde değildi affettim dememek
affedildim dememek

 

sevgilerle

 

bir marşın taslağını yazıyorum
ay dururken tepede

manifestosunu okuyorum
yirmi birinci yüzyıl marxlarının

sosyalist devrimciler
köylerde saklanır
artık köylere köprüler var
ben bir dal sigarası değilim bu tarlanın

çiftçi de bilmiyor
karısı da

tanrı mı
katır mı suçlusu
kırılan kahrolası sapanın

 

her şehirde bir tüccar tanıdım
her köşenin bir köpeği var
ve her insan pişman uyur sabahın beşinde

şikayetler çevreler ülkeyi
eşiyle
geçmişiyle
derdi var ademin çocuklarının geleceğiyle

farklı sesler çıkartırız aynı kelimelerle
ben on yıldır tuta
bilfiil
aynı fikirleri farklı harflerle

 

gitmek isteyen dilencilerin oturduğu
gitmek istemeyen siyasilerin
dilendiği bu köhne zihniyette

kırmızı bileklerime
gözlerim kara

zincirlerden daha demir
ektiğim söğüdün dalı

boynumda yeşil izleri
çaba isimli çocukların

ölü doğduğunu anlarsın
bu dünyada yirmi beşinci kışın

ama anlamazsın tuta


rengarenk kırılmalar dururken


neden lineer cebri ışığın

 

annem gibi
bu şehir gibi
beş vakit
her gün düşünmekten
düşünen her yerim dağlandı

kanıyorum ama
akmıyor tuta

 

özgürlük isimli bir suçtan
mahpus yemiş aklıma düşen
seninle
şöyle bir akşamüstüne
pranga

 

sen geldin
kara kara bulutlardan
nasıl kar yağarsa

ölmek üzereydim
el habir derdim
rab karşıma çıksa

bir anlam bulmak istemiyorum
lütfen al içimdeki merakı

sen
uyanacağımı bildiğim uykulara
benzeme tuta

 

sanma ki olmayanı
üç satır bir şiirle
var etmeye çalışırım

 

tanrıya
tanrının
var olması için yalvarırım

 

ama tanrım
naçizane
hatırlatırım

var olmanın hafifletici bir tarafına rastlamadım

 

evimi terk etmedim ancak
evimde de yaşamadım

aklım hep kağıt parçalarında

 

çaba
sonuçtan
önemliydi

teşebbüs ve aşk

nitekim intihar
bütün bu kuralların dışında

 

durduk yere
her yer mahşer

sana baktım hep güzelliktir

yol bitti
ancak vardığım yer
sensizlik
sensizlik
sensizliktir

 

kar fırtınasındaki beyaz tavşan
omuzlarım böyle çökük değildi
değildir


omuzlarım
kendi yüklediğim anlamların altında ezilmiştir

 

güneş devletinde doğmuş
üsküplü teresa

aktivisttir
misyoner şiirler yazar
mahlası nasira

teresa’nın ağzında teferruatlı bir ütopya

aşık olduğum sensin
ve cesaretin

ama adım
emperyal merakın dağlarında gerilla

 

edebiyat bir eylemdir
hastayım kendimi
kandırmaya ben

itikat yolu gösterir tuta
ama varmak istediğim
ne bir tanrıdır
ne de sen

 

özgürlüğü anlatan
bir mektup verdim
artık kurtuluyorum idealize esaretten

 

vazgeçtim
vazgeçtim

hem yolda olup
hem beklemekten