cebinde eskimiş
özenle katlı örme desenler
aylardan ocak değilse mart veya kasım
üzerinde akrilik bir koku
avcunda keten iplikler
gitmiyor odadan çökmüş göğün soğuğu
dünden beri açılmamış karaçam kapı
beklemiş sıcak hava
ve yükselmiş haliyle
rahmeti okunmuş eski bir akrabanın
sıcak hava birleşmiş rahmetle
bir kalmışlık var odanın içerisinde
bunu senin gibi ince ruhlar bilir
ne geride ne eksik bilinmez ama
bir kalmışlık bilinir
bir kalmışlık içinde
yanan sobada meşedir kayındır
sekiz yaşın dokuzdur
on değildir
okuduğun romanlardan heveslenip
ördüğün çiçekli kazak
tengtir canım
çadar değildir
lisenin ilk yılı seyyar bir sinema haberiyle
ikinci yılı para biriktirmeyle geçer
başkentte kapalı gişe oynamış
16 hafta saydın birinci olmuş seyirde
gazeteler anlatmış fakir kızın gururunu
bizimkine yani
benzememesi bir mucize
uykuları kaçırır ocak ayının bir gecesi
üçüncü sene
karlarla birlikte
köyde beyazperde
ömür boyu bir seyirci olarak
kendi karanlığını seyrederken
ışıklar yanınca
artık sanki sahnede
bir heves
başka bir hevesi bastırır
insan kendisine ihtiyaç doğurur
tercih eder
karıştırır
sever önce
niyaz eder
sonra muhtaç olur
ne der ingiliz filozof ne der
insan insanın kurdudur
kazağını satar
değeri bilinmez paraya
sinema yağmura denk gelir
o gider sinemaya
kısa bir süreliğine her şeyi unutur
ama hatırlar yeniden
ıslanışını
çiçekli kazağını
geç kaldığını
ve bütün bunları unutabilmiş olduğunu
bilmez insan
kendisi de bilmez
münakaşa zamanladır
lise biter
öğretmen mi olacaktın canım
öğrenirsin ne haddine
yürüdüğün yolları takip eden
asfaltın çatlaklarından filizlenen bir adam
yirmisinde tanıştığın
yirmi birinde evlisin
sevdiğin pastanedeki üzümlü kurabiyeden
artık birkaç zeytin bir kahvaltıya
meydandaki dondurmacıdan
çok kaynamış çok demli bir çaya geçmişsin
çoğalmak demek
çok olmak demek değildir artık eminsin
geç kalma hissinin
insanı hayata bağlayacağını bildiğinden
artık okuduğundan mı bunu bir kitapta
bir filmde mi gördüğünden
özendin otobüs duraklarında
bir yere yetişmeye çalışan
konuşacak vaktim yok telaşına
yemin ettin okumaya
okumaya devam etmeye
geç kalmaması gereken bir insan olmaya
yirmi ikinde hamileyken yemin ettin
yirmi üçünde fırsat bulamadın açık öğretim sınavlarına
bir vakit bulamadın belediyenin kurslarına
daha sonra anneler gününe ve yılbaşlarına
filizli adamın ellerinde gözyaşların
filizlenen adamın yosunlarına dönüştü
sende esmeyen rüzgarlar
ve sende düşmeyen derecesi gecelerin
adamın sende olmayan tundraya merakı
asıl sorunu gördün
asıl sorun bir bitki örtüsüydü
onda doğmazdı
senin çiçeklerinin istediği güneş
sende de cüce söğütler dolu
geniş araziler yoktu
birkaç yıla tanıştın
şanını sonradan duyduğun
adını yeni öğrendiğin bir hastalıkla
evladını küçük evinin çiçeğinden
önce bir ateş topuna
sonra bir çarşafa dönüştüren
ve seni bir açlık gibi saran hastalıkla
göz açıp kapayıncaya geçmiş zaman
karşısına çıkmamışsın batan güneşin
durdurmamışsın dünya dönerken
sen aç olmaya doymuşsun
oturmuşsun bir beşiğin altında
bir eşiğin üstünde
başsağlığıyla başlayan
bitmeyen geceye misafir olmuşsun
sesin çıkmamış
sanırım bir sen duymuşsun
acaba bir sinema bir süreliğine de olsa
bütün bunları unutturur muydu
çocuğum yok
çiçekli kazağım da
bir kazak dikmeyeli çok oldu
çocuğum yok artık
iğne ipliğim de
bir tığ bulsam
geçirirdim boynuma eğri ucunu
ama geçirmedin
bir kazak daha dikmedin
bir çocuğun daha olmadı
seyrettim seni
gri bir kedi gibiydim sana meraklı
bir çiçek dikmeyi düşündün bir vakit
bulamadın sevdiğin saksıyı
saksı uğruna dikmediğin çiçekler
dolayısıyla yürümeyen sarmaşıklar
seni koşulları fark eden bir insan yaptı
çekilmemiş çekirdeklerin vardı
yarım su bardağı suya
biraz sirke dökerdin
güneşi selamlamak hakkında
kısa bir kitap okudun
anlam arayışını sürdürmenin
belli bir seviye ekonomik aralıkta
en azından toplu taşımalarda
beyhude olduğunu duydun
ve sonra
bu koşullar altında
ben yollarımız ayrılıyor diye düşünürken
sen tuttun
gri bir kediyi sevdin sokaktan geçen
anne olacak yaşta yavru bir kedi
koşullara rağmen geçiyordu
yokuş dolu eski mahallelerden
senin neyledir
münakaşam benim zamanla
ben artık gri bir kediyim seni seyreden
otuzunda denediğin intihardan
otuz ikinde girdiğin ehliyet sınavına
otuz beşinde aldığın kilolardan
otuz sekizinde diktiğin ilk eteğine
tek celsede adını unuttuğun adamdan
bir mektuba annene yolladığın
her şeyden öte
öylece bir şiirin içerisinde
kendini bulamayacağını bildiğin günlerden
şimdi bu gece
böylece bir şiirin içerisinde
büyük yazılmış bir harf aramaya
vaktin ne kadar geçtiğini
sana başka nasıl anlatabilirim
bir salonda eski dostlarınla
yeni günlerin hakkında
geniş çarşambaların
dar pazarlara koşmasından bahsettin
soğukların kırıldığından
işlerin kesatlığından
biraz değişmesi gerektiğinden
biraz esnaflıktan
eskilerden bahsettin
yenileri sorabilmek için
vaktin ne kadar geçtiğini
sana başka nasıl anlatabilirim
sigara içmeye devam edip etmediklerini sordun
insan
insana
bir tek bunun için bile
değişmemiş gibi gelebildiği için
yürüdüğün yollardan geri yürüdüm
sen salonları terk ettin ve evine döndün
giriş kat evine girdiğinde
deniz çekildi
deniz duruldu
zemin yükseldi ve hava karardı
içeriye süzüldüm açık pencereden
bir benzetme getirdim sana
benzetemediklerin için
gri bir kediyim
bir anlatıyım
kıvrıldım yanına
ve zamanı büktüm
sen çocuktun
dün okul çıkışında sana süründüm
bugün mezar taşına
zamanı büktün
ona sahip olmaya çalışanı
boğmasıyla ünlü
akan nehirler
sonlanan radyo programları
ve güneşin sararttığı halılar
uyarmadı mı seni bilirkişiler
saatleri olanlar
takvimleri olanlar
sana başka nasıl anlatabilirim
ünlü bir tanrının gemisinde
yaşın kırkı aşkın
on sekiz yaşının sintinesinde
denizi bir kere göremeden yıllandın
değiştiğini kanıtlamayla geçirdin kalan ömrünü
kimse inanmadı sana
ve inanmalarına ihtiyacın kalmadı
bir düzlükten oluştu bütün dünya
ve tekrar bir düzlük oldu
üzerinde yürüyebilirdin istediğin kadar
bir buluttan oluştu bütün bulutlar
ve tekrar bir bulut oldular
istediğine benzetebilirdin istediğin kadar
bu yolda yabani incirler vardı
demem o ki
bittiler onlar
bileğimde derince bir yara vardı
kapandı
tuz almıştım suyla yaktım söndü
dalgalı çaylar denize bağlandı
bilerek koştun ve koşturdun bu vakti
gözlerini kapatmadın
gözlerin kapandı
münakaşa etmedin canım
münakaşan
zamanla savaşmamaktı
uyumana bir saat
şiiri bitirmene birkaç saniye kaldı
kaybettiğin oğlun
üzümlü kurabiye
ve sinema salonları
hiçbir zaman senin olmamış olanlardı
kimse onları senin elinden almadı
talihsiz bir ömür diyebilirdik bütün bunlara
biten her şeyin karşısında
hayat
bitmeyecek gibi başlamasaydı
kazandın
kazanılamayacak bir savaşı
şimdi gözlerini kapat
alıp götürsün seni fikirler
saatleri saniyelere çeviren koşullar
kazağın
annen
ve oğlun
münakaşan zamanlaydı
sen savaşmadın
ve zaman kazanmadı