24

1

geç kalmak hakkında
birkaç kitap okudum

geriye kalan tüm şiirler
bağdat hakkında

 

aşık oldum
ben bir yağmur oldum
ve aniden dicle’ye katıldım

 

şattülarap’ta seninle birleştim
fırat’ı kıskandım

 

kış gibi inandım
hazar bildim
mayıs dedim şahlandım

 

tüm göğü inerken
seni düşündüm
değmiyor olmamıza şaşırdım

 

ben bir yağmur oldum
ilk medeniyeti görüp
son trene bindim
saklandım

 

şapkanı buldum
atkını aradım
titreyen bacaklarından
alacalı adımlarını saydım

 

elindeki kağıdın
bozarca nizamını
çift çizgi adresine damladım

 

yetişirsem dedim
ne mutlu
yükselen dumanlardan sıyrılıp
sana alçaldım

 

ben bir yağmur oldum

açtığın her perdeye iki

 

araladığın her pencereye
en az üç kez aldandım

2
seni ilk gördüğüm anı unutamadım

saat on sekiz
ay on dokuz
sen tam yirminde

okuduğun tüm romanlara olan inancını
kaybetmiştin
daha yarısında gecenin

 

aklına sığdıramamıştın
sırt çantana da öyle
yavru bir kırlangıç kadar ellerin

 

boyumu aşarsın demiştim
bin arşın
birkaç radikal mısra yazarım senin için
ve sonrası
küsmeye meyleder bilincim

 

sensiz ben kimdim

kendimi belki
bir şeylere
ancak benzetebilirdim

 

nitekim
yağmur dedim

nil derdim

bataklıklardan
sazlıklardan
yüz yıllarca hakim olan
krallıklardan söz ederdim

asurya sonrası
asma bahçeler

biraz cesaretim olsa
senden ve bizden bahsederdim

ama yok

 

3
bu şiiri sen üşürken yazmaya başlıyorum
bedenin evin en karanlık odasında
tahta bir masa üzerinde titrerken

göğsümdeki nar gibi çatlıyorum
rehrevi aklım
rehyabı kalbini düşlerken

yemin ediyorum
böyle bir tonu olduğunu
bilmiyordum yeşilin
bir çift zebercet beni izlerken

soluma dönüyorum kurtulmak için

tanrı her yerdedir

sağıma dönüyorum

yalnız
sen

 

4

iyi şeyler yaşama merakın
seni alıkoyuyor hepimizden

 

ah şu gençlik dilimde
aklım bir on beşliktir belimde taşıyorum

 

tam kırk sene geçmiş
en kızıl rummamı kaybedeli


bu gece altmış beş yaşıma basıyorum

 

toplanmış bir bavul gibi
bana bakıyorken kiralık evin köşeleri


belki bir siren sesi duyuyorum

hareketleniyor göz bebeklerim
tüm peronu ve bu salonu terk ediyorum

 

önce selamlıyorum
kimsesi olmayan mendilleri
sonra sonra bu yokuşları tırmanan trende
kırışmış bileklerimi
bir bilet gibi kesecek
kondüktör tanrılar arıyorum

 

bitirene kadar yalvarırım açma gözlerini
bu şiiri sen uyurken yazmaya başlıyorum

 

5
gönlün zengince demek
büyükçe bir lüks
ölmeden
ayrılmak

ancak bir ayrıcalık değildir vazgeçmek

bir gecede yazdığım şiirin üstünden
bir yıl geçti
bir yıl daha geçecek

bildiğini okuyup
bilmek istediğine soruyorsun

sen meşacirin meşhur suyu
aşktan ve var olmaktan
bir karanlıkta aşkla var olmaktan
bir gün unutmaktan
unutulmaktan
en az benim kadar korkuyorsun

bana vermediğin tüm sözleri
birer birer
nasıl da tutuyorsun

bir gece sabaha kadar beni arıyor
sonra bir yıl
bir geceye kadar susuyorsun

 

kırgın olman kaç kelime
özlüyor olmam ikidir

sen benden de geçiyorsun

bu rüzgarlı şehirde
adım
unuttuğun bir şapka bile değildir

biliyorum
biliyorum
biliyorsun

 

6

önce
parmaklarıma sinen
kokulardan kurtuluyorum

sıyrılıyorum bu savaş oklarından
bombalardan
mermilerden
yere düşenlerden
üstüme koşanlardan
sıyrılıyorum tüm seslerden

bu lalelerden
manolyalardan
geçen yirmi mevsimin zarla
geçen yirmi mevsimin zorla büyüttüğü çiçeklerden
ağaçlardan
selvilerden
kurtuluyorum bu kaygılardan
yarınlardan
dünlerden
hatıralardan
ve dikiş tutmaz bıçağı
en namussuz taraflarımıza sallayan
evlerimizin
odalarımızın
yataklarımızın arka sokaklarınca dolu
çocukluk meraklarımızdan

 

geride bırakıyorum kederi
geride bırakıyorum

sen de bırak
şu perdeyi çekmeyi

kimse bakmıyor olacak
ben gittikten sonra
gözlerinden içeri

 

7

sonra
sokağa çıkıyorum

duvardan
duvara
uzanır
dev

ayna

omzumdan düşüyor omuzlarım
ama olsun çocuk diyorum
yakıştı sana bu renk
yorma kendini ve yalan söyleme bana
ölü mor beden üzerine
ne koyarsan koy
beden sevinecek

 

üç numara değil
e karışmış mı başım
alabros kesili saçlarım
sağ omzumu denize dayıyorum

solu çok karaladım
konu hakkında da verdiğim sözler var
ufka bakan bir ikbale saklıyorum

 

fikrimin odalarında
tavanına bağlı bir avize arıyorum
ışıkları sabah altı gibi yakıyorum

 

çocuk bana darılma
ben mektubu elinde
ilmekleri cebinde geziyorum

 

insanlar görüyorum
insanlara şaşırıyorum
nasıl büyür bir çiçek boyumca
onun aldığı güneş de tepede
benim de

kiremit duvarlarıma
tabloları

teker teker asıyorum

 

yahu alamet-i farikası
saksının olmamasında
akşam oldu mu karanlıkta yaşıyorum

suyu değil
huyudur

yeşermek değil büyümek istiyor
sekizi geçmez tüm perdeleri çekiyorum

 

ben bir bahçe kuruyorum bu balkona
sana her hafta getirdiğim sarı çiçekler
odamın penceresinden
kulaklarının arkasına

gözlerinin önündeki aden

bir farkım yoktu çocuk
ama bir farkım kaldı musevi çiftçilerden

 

yürüdüğümüz yolları yürümüyorum
sen çıkınca
denklemden
yıkılır şehir
geriye kalan çöl toprak

hasreti
bir kum içerisinde büyütüyorum
seninle kalsın tüm toprak

 

neler diyorum

 

kesilen nefesinle ha gayret
cam bir fanus içinde sakladığın
kışı yaşıyorum

tanıştığımız mevsimi bana hediye ettin
seni seviyorum

 

8

dolu sokakları özlüyorum dediğinde

uykusuz gecelerden
yeryüzüne inmekten
gittiğin her yerden
apar topar dönmekten
ve sırtından uzanıp
göğsüne batan
tellerden bahsettiğinde

benim dilim dönmezdi

isyan etmekten çekinen kalbim
akla fırsat vermezdi

sana eşlik etmeyi çok isterdim
ancak çocuk
geceler ve geç saatler
benim düşmanlarım değildi

 

seni bir gün daha uyutmayan
geçmiş zamanın telleri

göğsüne batan
üstünden atlamaya çalıştığın güllerin
dikenleri

 

bir çiçeği koklamak
bir çiçeği kopartmaktan
daha korkutucuydu senin için

içindesin bu bahçenin
bu çiçeklerin

ama yanlarından geçemiyorsun değil mi

 

9

şiir yazıp içtiğim her gece
zor dediğim her şey
artık
beş sene
üç sigara
dört hece

 

şu metaforik ızdırapları bırak
inanmıyor sana hiç kimse

cehennem
bir benzetme değil mi
yanında üşüdüğüm günlere

cehennem
hatırlamak değil mi
tam kırk sene evvel bu gece

cehennem
inanmak değil mi
inanmak istediğin herkese

 

10

inanma

meşhur rüzgar
nerene alırsan al
bana es diye

kulağına çalınırsa
haberi yayılırsa
bir kazma
bir kürek
ben mi oydum bu şehri bana gel diye

 

inanma

başka seviler yalanmış
iğreti sensiz banklar
her gece dersem sana doğru uzanmışım

 

tanrımın suretindeki insandan kaçarken
sana mı yanaşmışım

 

batırdığın güneşe bakakalmış
bir esintiye mani olamamış gönlüm
ciğerlerime verem sözünden düşmüş
yalandır
kitabını okuduğum
kıbleni bulduğum
yahu
sen duymazken
sana şiirler okuduğum yalandır

 

omuzlarından düşen yapraklar
ilkbaharı bitişine denk gelmiş
mayıs
ama
ben
aralık mı kalmışım

 

inanma onlara
yaratan anlatmayı sever
aldatmayı da

gecelerden bir gece
sen yerde
ben yağmur kadar havada

yol üzeri bir karanlık durakta

seni
tekrar
gördüm mü sanmışım

11

şu veledin giydiği kazak kadar
bol gelir yaşamak

dar gelir bu pazar
sensiz sana bir roz açmak

birkaç yeşillik ve gökyüzü

 

beraber bir eylem yapalım istedim
günah değildi
yeniden inşası
berlin duvarının
eğer yıkacaksak

kıyameti koparacak
nil nehrini taşıracaksak
alalım isterdim batıyı
benden alacaksak

ama ben dar sokaklara giremedim
çehrem geniş

taşlara uzanalım
taşları atacaksak

sevişmeden duralım
ne ala

ancak kapılar kapanınca
tanrıya
bunu
artık
nasıl anlatacaksak

 

bilmiyorum
ama kıralım
pekala

şu lanet monologu nasıl kıracaksak

 

12

ah çocuk
fark etmek yaşamaktan yeğdir
seninle öğrendim
aslında ben perdeleri severdim

sana her meylimde
yeni bir kumaş seçerdim

meramımı
mutlak merakımı gizlerdim

bunu bir şekilde söyledim
bir şekilde söyleyemedim

o gece bir esintiyle aralandı
aramızdaki siyah tül

gördüm
görmeye
aciz olduğumu

şimdi nasıl giderdim

özürler içerisinde
ertesi günün felaketine ağlayıp
el
pençe
divan

ama mumdaki gölgenin de
çatısını kırmadan

ay ışığını yani
içeriye almadan

sen ne kadar uğraşsan da
seni unutmadan

öyle
ancak
giderdim

 

13

çünkü unutulacak yaşamadığın her hasret
akşam dokuz duvarını kır ve sabret
tanrım bu bendeki nasıl nefret
bir ağaç ki devrilecek

attığın adımlarının
altında ezilen kaldırımlar
döndüğün köşeler ve iki omzun
bana iki duvar

ortasında
rüzgarından ve soğuğundan koruduğun
kızıl bir nar

ezilecek
kırılacak
çatlayacak
bana vermeye çekindiğin
avcunda sakladığın kızıl nar

 

elleri dolu olsa insanın
sözleri dolu olsa
belki bir ihtimal olsa
ama nerede sende cesaret çocuk
bir başka avcu tutacak

 

sensin
derin denizlerde ışık saçacak

toprağın üzerinde
farkın nerede


bak çocuk
bir tek benim gözlerim kısık bakacak

toprak üzerimde
farkım nerede


bir çiçek için
pek uygun değil bu sokak

ama yine de

yeşeri kaldırım

beşeri kozalak

ilkyaz ve suna
sen çocuk

bu hayattır yahu
madem yaşanacak

 

14
bunları sana kim anlatacak

horoz düşer
ceylan kaçar
o gün öyle öksürdün ya

babadan gördüm
seninle öğrendim bu silahı

ama horoz düştü
ceylan kaçtı
siktir et tamam

kaç yıl daha dargınsın
kaç yıl daha benden uzakta kalacaksın
karşına çıkmaz mı
insanın

birden

fazla

anlamı

varsa

adının

çıkart beyazları
kuralları çiğne
kan tükür

sıyır kara perdeyi
gözlerimde
başka renkler
kırmızı
başka çiçekler de var
yarına solacak şu gülleri söndür

biter bir şiir
ama ne başlar
onu konuşalım


altı gün dinleneceğim
yedinci gün
tanrı
dünyayı
saat kaç gibi
tekrar döndürür

bir tütsü olarak yak beni

duymadığın tek sözüm
tüm ahıyla
söylemediğin her sözü söndürür

 

15

buza kar der
düz der rab yokuşa

duydum
gördüm
yoka tam der
var der körfeze

ama ben sevda dediğimde
tanrıma sevda dediğimde
bir sedir çekilir gökyüzüne

göçecek gibi kuşlar
göçecek gibi geldiğinde
rabbani kuşu bana kul demez rab

 

uçmayı ancak öğrenen üveyikler
yuvalarından birer birer düştüğünde

 

rab
öğretir
evvela
ama rabbena
bu göç beni kırmak içindir

 

sen kırmak istersin de
ben kırılmam sanma


mevsim değişir
ben giderim
gitmem sanma

senin nehrin de bitmez
kuşun da
rabbiyel ala
kulağım kaç küpe öğüttür

azim sana
beni yarına yetiştir

gün döner
güneş yukarıya
beni suyuma kavuştur

ömür biter
güneş aşağıya
rab beni basra’ya buluştur

 

ey uçmayı ancak öğrenen üveyik
kollarım hep açık sana

ancak
hepsi
söğüttür

 

16
şemsesi bana son sözündür
müşebbek el oyması göğsüm

mutlak günaydınlar sana yasemin
ben seninle bu sahilde de yürürdüm

 

her çeşit kahvenin
çekirdeği gözlerin
ağladığını gördüğüm gün
kendimi dövdüm

 

aşkı babamdan öğrenmiş olamam
ama sevgiyi gördüm

 

her yoluna bin ah edesim
rüzgara karşı dolar gözlerin


kusurun varsa
vardır bir hevesim

dinle
dinle
dinle yasemin

 

tanrı bir roman gibi okur seni
altını çizer
sevdiği yerlerin

bir çizgi üst dudağının altına
başka bir çizgidir zaten gözlerin

 

nasıl olsun
nasıl diyelim

yollar olmasaydı gitmezdin
yollar olmazdı gitmeseydin

sevmek istedin
sevdin

sevilmek istedin
sevilmedin mi yasemin

 

17
aşk
ortaokul mezunu bir merak için fazla

beş şartla koşullanmış bir adam için
iyi yürekli olmak
temiz kalpli olmak
en yumuşak yastığıdır vicdanın

onlar lise çıkışı
bir çay ocağında
masada sovyet sosyalist rusya

senin sırtında verdiğin söz
önce annene
sonra tanrıya

sana hiçbir suç koymuyorum baba
ahlak
verebileceğin en güzel mirasın
yoksa kaç para ederdi şu haki araba

yaşım altmış beş
senden bir eksik
benden bir fazla

yürüdüğün ve yıprandığın yolları seyrediyorum

elimde bir kalem
bileğimde senden kalma
metalik paslı bir kadranla

 

18
ben yani baba
bir yaseminden geçemedim

tüm yollarım
yolunun üzeri

neden bilir misin
yetmiyor güneşim
karanlığa

çünkü yoksul
çünkü yoksun
karışmış gökyüzü saçlarına

bir yerde mahalle arasıyım
uzun semtler karşımda

alın teri kokan evde sobalar
sarı bir mum ışığıyım
diğer tüm renkler karşımda

o geceleri yasemin bilmezsin
ruha inceden bir soğuk gelir
kapı
duvar
pencere altında

annemin bana okuduğu masallar

yaseminin baba
çok tanıdık bir yüzü var

ismine benzettim ismini
birkaç öyküde
birkaç şiirde

bir kahraman mı kendisi yoksa
tüm kötü adamlar

kutsal kitapları yazmadıysa
okumuş olmalı baba
sayfalarca izi var

 

19
dünyayı döndürdüğü için
rüzgarlara minnettarım

benim gibilere her zaman zor gelir
bir anlam aramak

sen ve senin gibiler
anlamı bulmakta zorlanır canım

mezara da nişana da adam lazım
öyle söylemişti annem

ama şimdi canım
oyukları dolduran tek şey
pişmanlığım

ben
ve on tane
bir aylık nişanlı mürettebatım

aşık kaptanım
elinde dümeni
delikanlıyım

dalgalara vururum tırnaklarımı
soyulan olur parmaklarım

devrik tabii bu muhabbet
bir de sen benim sesimden dinle canım

yazmazsam infilak

yazmazsam ancak

aklıma gelen her şeyi
yaşamak zorunda kalırım

 

20

eflatun artık gökyüzü burada

yakındır
yalnızlık
düşecek tek hanelere sayılara

artık sen bile
tanrı değilsin kendi dünyanda

 

iyi dilekler giden her yaşa
birkaç söz ver
ve yarın yeniden başla

 

ölüm hakkında büyük konuş
beni kimseden ayıramayacak de mesela

korkma ölmekten
kırılma ona

 

dost edinmene gerek yok bu hayatı
ancak bir savaş içerisinde de yaşanmaz

oysa
kendi savaşını
kendi kaybıyla
verir her insan

kimisi senin gibi uykusuyla
kimisi benim gibi
bir kalemle
bir kalemde

veya biz gibi unutuldukça

 

21

neden içindeyim bu koşunun
neden altmış beş oldum
ama ölmüyor öğrenmeye hevesim

buldum dediğim gün
kaybettim
tanrımın
kanıtı
güneşi

 

benim gibi çocukların
meraklısına hayalleri

benim gibi çocukların
keşfine düştüğü renkleri
soldurduğu çiçekleri
büyüttüğü çelenkleri
yürüdüğü yolları
ve ezberlediği dönüşleri vardır

benim gibi çocukların
kırmızı tuğlalı şatoları

benim gibi çocukların
kırmızı tuğlalı şatolarda
kendisine yakıştırdığı intiharları vardır

 

belki bu yazdığım
yazacağım son mısra

ama söz ver çocuk
okuyacağın son şiir olmayacaktır

 

22

kuşku ve kasvet
sarar bedenimi

ben çoğaldım yasemin
ben çoğaldım çocuk
sen eksilt kendini

her zaman zordur
bitirmek bir şiiri

mısraları daim kılar ismi

bu yüzden
kaç yıldır
bir nokta bile koyamadım

 

varlığın yanında
tek derdim benim
varlık dışında
bir içki koydum
önüme iki bardak
masada ben ve suretim

en az kırk yıl oldu çocuk
karşıma bir tanrı bulamadım

 

neden sağıma akıyor bu duman
esen rüzgarı mı duyamadım

dökülür gökyüzü sağıma doğru
düşen kuşa mı soramadım

neyim benden yukarıya

 

bulutlar benzer
sadece bulutlara

 

nasıl olur da kırılan ışıklara
gidecek yolu soramadım

 

onlar sana
hem nalına
hem mıhına

ancak ben tek bir aşkla
hem atına
hem şanına

bir taş da dikemem mezarıma

 

ya bu geceyi alırım başucuma
en hakiki sohbetlerde hatırlansın adım


ya da bu geceyi atlar
yarına

sizlere çiçekler topladığım bahçelerde
dizlerimi kırarım

 

23
az kaldı
isyana kalkacak başım

bak tanrım
parmaklarım papatya falı

avcumda tetiği marşların
boğazımda hissederim
gecesinden boyadığım bayrakları

bilirim çevrili tüm yolların
unutmam sevdiğin şarkıları


arkama yaslanıp beklerim
kaderin bir yanlış yapmasını

 

son süratle inerim
sürünerek çıktığım yokuşları

ruhum
aklım
kalbim

ey suretime bürünen ibrahim
otur karşıma konuşalım

24
insan olmanın getirdiğini
götürdüğüne sayamadım

gideceksin dedin
ama geldiğimi unutamadım

fanilikten kurtulup

harcayıp itiyatı

sözüne itimatı

tanrıma varamadım

 

sevdiğim kadının putlarına
ben bir balta vuramadım

bu itinalı itizardır

yaşım altmış beş
bu gece son sabahım

suretini gizleyesin ey ibrahim

karşına çıkacak
ben
bir
yüz bulamadım