1
geç kalmak hakkında
birkaç kitap okudum
geriye kalan tüm şiirler
bağdat hakkında
aşık oldum
ben bir yağmur oldum
ve aniden dicle’ye katıldım
şattülarap’ta seninle birleştim
fırat’ı kıskandım
kış gibi inandım
hazar bildim
mayıs dedim şahlandım
tüm göğü inerken
seni düşündüm
değmiyor olmamıza şaşırdım
ben bir yağmur oldum
ilk medeniyeti görüp
son trene bindim
saklandım
şapkanı buldum
atkını aradım
titreyen bacaklarından
alacalı adımlarını saydım
elindeki kağıdın
bozarca nizamını
çift çizgi adresine damladım
yetişirsem dedim
ne mutlu
yükselen dumanlardan sıyrılıp
sana alçaldım
ben bir yağmur oldum
açtığın her perdeye iki
araladığın her pencereye
en az üç kez aldandım
2
seni ilk gördüğüm anı unutamadım
saat on sekiz
ay on dokuz
sen tam yirminde
okuduğun tüm romanlara olan inancını
kaybetmiştin
daha yarısında gecenin
aklına sığdıramamıştın
sırt çantana da öyle
yavru bir kırlangıç kadar ellerin
boyumu aşarsın demiştim
bin arşın
birkaç radikal mısra yazarım senin için
ve sonrası
küsmeye meyleder bilincim
sensiz ben kimdim
kendimi belki
bir şeylere
ancak benzetebilirdim
nitekim
yağmur dedim
nil derdim
bataklıklardan
sazlıklardan
yüz yıllarca hakim olan
krallıklardan söz ederdim
asurya sonrası
asma bahçeler
biraz cesaretim olsa
senden ve bizden bahsederdim
ama yok
3
bu şiiri sen üşürken yazmaya başlıyorum
bedenin evin en karanlık odasında
tahta bir masa üzerinde titrerken
göğsümdeki nar gibi çatlıyorum
rehrevi aklım
rehyabı kalbini düşlerken
yemin ediyorum
böyle bir tonu olduğunu
bilmiyordum yeşilin
bir çift zebercet beni izlerken
soluma dönüyorum kurtulmak için
tanrı her yerdedir
sağıma dönüyorum
yalnız
sen
4
iyi şeyler yaşama merakın
seni alıkoyuyor hepimizden
ah şu gençlik dilimde
aklım bir on beşliktir belimde taşıyorum
tam kırk sene geçmiş
en kızıl rummamı kaybedeli
bu gece altmış beş yaşıma basıyorum
toplanmış bir bavul gibi
bana bakıyorken kiralık evin köşeleri
belki bir siren sesi duyuyorum
hareketleniyor göz bebeklerim
tüm peronu ve bu salonu terk ediyorum
önce selamlıyorum
kimsesi olmayan mendilleri
sonra sonra bu yokuşları tırmanan trende
kırışmış bileklerimi
bir bilet gibi kesecek
kondüktör tanrılar arıyorum
bitirene kadar yalvarırım açma gözlerini
bu şiiri sen uyurken yazmaya başlıyorum
5
gönlün zengince demek
büyükçe bir lüks
ölmeden
ayrılmak
ancak bir ayrıcalık değildir vazgeçmek
bir gecede yazdığım şiirin üstünden
bir yıl geçti
bir yıl daha geçecek
bildiğini okuyup
bilmek istediğine soruyorsun
sen meşacirin meşhur suyu
aşktan ve var olmaktan
bir karanlıkta aşkla var olmaktan
bir gün unutmaktan
unutulmaktan
en az benim kadar korkuyorsun
bana vermediğin tüm sözleri
birer birer
nasıl da tutuyorsun
bir gece sabaha kadar beni arıyor
sonra bir yıl
bir geceye kadar susuyorsun
kırgın olman kaç kelime
özlüyor olmam ikidir
sen benden de geçiyorsun
bu rüzgarlı şehirde
adım
unuttuğun bir şapka bile değildir
biliyorum
biliyorum
biliyorsun
6
önce
parmaklarıma sinen
kokulardan kurtuluyorum
sıyrılıyorum bu savaş oklarından
bombalardan
mermilerden
yere düşenlerden
üstüme koşanlardan
sıyrılıyorum tüm seslerden
bu lalelerden
manolyalardan
geçen yirmi mevsimin zarla
geçen yirmi mevsimin zorla büyüttüğü çiçeklerden
ağaçlardan
selvilerden
kurtuluyorum bu kaygılardan
yarınlardan
dünlerden
hatıralardan
ve dikiş tutmaz bıçağı
en namussuz taraflarımıza sallayan
evlerimizin
odalarımızın
yataklarımızın arka sokaklarınca dolu
çocukluk meraklarımızdan
geride bırakıyorum kederi
geride bırakıyorum
sen de bırak
şu perdeyi çekmeyi
kimse bakmıyor olacak
ben gittikten sonra
gözlerinden içeri
7
sonra
sokağa çıkıyorum
duvardan
duvara
uzanır
dev
ayna
omzumdan düşüyor omuzlarım
ama olsun çocuk diyorum
yakıştı sana bu renk
yorma kendini ve yalan söyleme bana
ölü mor beden üzerine
ne koyarsan koy
beden sevinecek
üç numara değil
e karışmış mı başım
alabros kesili saçlarım
sağ omzumu denize dayıyorum
solu çok karaladım
konu hakkında da verdiğim sözler var
ufka bakan bir ikbale saklıyorum
fikrimin odalarında
tavanına bağlı bir avize arıyorum
ışıkları sabah altı gibi yakıyorum
çocuk bana darılma
ben mektubu elinde
ilmekleri cebinde geziyorum
insanlar görüyorum
insanlara şaşırıyorum
nasıl büyür bir çiçek boyumca
onun aldığı güneş de tepede
benim de
kiremit duvarlarıma
tabloları
teker teker asıyorum
yahu alamet-i farikası
saksının olmamasında
akşam oldu mu karanlıkta yaşıyorum
suyu değil
huyudur
yeşermek değil büyümek istiyor
sekizi geçmez tüm perdeleri çekiyorum
ben bir bahçe kuruyorum bu balkona
sana her hafta getirdiğim sarı çiçekler
odamın penceresinden
kulaklarının arkasına
gözlerinin önündeki aden
bir farkım yoktu çocuk
ama bir farkım kaldı musevi çiftçilerden
yürüdüğümüz yolları yürümüyorum
sen çıkınca
denklemden
yıkılır şehir
geriye kalan çöl toprak
hasreti
bir kum içerisinde büyütüyorum
seninle kalsın tüm toprak
neler diyorum
kesilen nefesinle ha gayret
cam bir fanus içinde sakladığın
kışı yaşıyorum
tanıştığımız mevsimi bana hediye ettin
seni seviyorum
8
dolu sokakları özlüyorum dediğinde
uykusuz gecelerden
yeryüzüne inmekten
gittiğin her yerden
apar topar dönmekten
ve sırtından uzanıp
göğsüne batan
tellerden bahsettiğinde
benim dilim dönmezdi
isyan etmekten çekinen kalbim
akla fırsat vermezdi
sana eşlik etmeyi çok isterdim
ancak çocuk
geceler ve geç saatler
benim düşmanlarım değildi
seni bir gün daha uyutmayan
geçmiş zamanın telleri
göğsüne batan
üstünden atlamaya çalıştığın güllerin
dikenleri
bir çiçeği koklamak
bir çiçeği kopartmaktan
daha korkutucuydu senin için
içindesin bu bahçenin
bu çiçeklerin
ama yanlarından geçemiyorsun değil mi
9
şiir yazıp içtiğim her gece
zor dediğim her şey
artık
beş sene
üç sigara
dört hece
şu metaforik ızdırapları bırak
inanmıyor sana hiç kimse
cehennem
bir benzetme değil mi
yanında üşüdüğüm günlere
cehennem
hatırlamak değil mi
tam kırk sene evvel bu gece
cehennem
inanmak değil mi
inanmak istediğin herkese
10
inanma
meşhur rüzgar
nerene alırsan al
bana es diye
kulağına çalınırsa
haberi yayılırsa
bir kazma
bir kürek
ben mi oydum bu şehri bana gel diye
inanma
başka seviler yalanmış
iğreti sensiz banklar
her gece dersem sana doğru uzanmışım
tanrımın suretindeki insandan kaçarken
sana mı yanaşmışım
batırdığın güneşe bakakalmış
bir esintiye mani olamamış gönlüm
ciğerlerime verem sözünden düşmüş
yalandır
kitabını okuduğum
kıbleni bulduğum
yahu
sen duymazken
sana şiirler okuduğum yalandır
omuzlarından düşen yapraklar
ilkbaharı bitişine denk gelmiş
mayıs
ama
ben
aralık mı kalmışım
inanma onlara
yaratan anlatmayı sever
aldatmayı da
gecelerden bir gece
sen yerde
ben yağmur kadar havada
yol üzeri bir karanlık durakta
seni
tekrar
gördüm mü sanmışım
11
şu veledin giydiği kazak kadar
bol gelir yaşamak
dar gelir bu pazar
sensiz sana bir roz açmak
birkaç yeşillik ve gökyüzü
beraber bir eylem yapalım istedim
günah değildi
yeniden inşası
berlin duvarının
eğer yıkacaksak
kıyameti koparacak
nil nehrini taşıracaksak
alalım isterdim batıyı
benden alacaksak
ama ben dar sokaklara giremedim
çehrem geniş
taşlara uzanalım
taşları atacaksak
sevişmeden duralım
ne ala
ancak kapılar kapanınca
tanrıya
bunu
artık
nasıl anlatacaksak
bilmiyorum
ama kıralım
pekala
şu lanet monologu nasıl kıracaksak
12
ah çocuk
fark etmek yaşamaktan yeğdir
seninle öğrendim
aslında ben perdeleri severdim
sana her meylimde
yeni bir kumaş seçerdim
meramımı
mutlak merakımı gizlerdim
bunu bir şekilde söyledim
bir şekilde söyleyemedim
o gece bir esintiyle aralandı
aramızdaki siyah tül
gördüm
görmeye
aciz olduğumu
şimdi nasıl giderdim
özürler içerisinde
ertesi günün felaketine ağlayıp
el
pençe
divan
ama mumdaki gölgenin de
çatısını kırmadan
ay ışığını yani
içeriye almadan
sen ne kadar uğraşsan da
seni unutmadan
öyle
ancak
giderdim
13
çünkü unutulacak yaşamadığın her hasret
akşam dokuz duvarını kır ve sabret
tanrım bu bendeki nasıl nefret
bir ağaç ki devrilecek
attığın adımlarının
altında ezilen kaldırımlar
döndüğün köşeler ve iki omzun
bana iki duvar
ortasında
rüzgarından ve soğuğundan koruduğun
kızıl bir nar
ezilecek
kırılacak
çatlayacak
bana vermeye çekindiğin
avcunda sakladığın kızıl nar
elleri dolu olsa insanın
sözleri dolu olsa
belki bir ihtimal olsa
ama nerede sende cesaret çocuk
bir başka avcu tutacak
sensin
derin denizlerde ışık saçacak
toprağın üzerinde
farkın nerede
bak çocuk
bir tek benim gözlerim kısık bakacak
toprak üzerimde
farkım nerede
bir çiçek için
pek uygun değil bu sokak
ama yine de
yeşeri kaldırım
beşeri kozalak
ilkyaz ve suna
sen çocuk
bu hayattır yahu
madem yaşanacak
14
bunları sana kim anlatacak
horoz düşer
ceylan kaçar
o gün öyle öksürdün ya
babadan gördüm
seninle öğrendim bu silahı
ama horoz düştü
ceylan kaçtı
siktir et tamam
kaç yıl daha dargınsın
kaç yıl daha benden uzakta kalacaksın
karşına çıkmaz mı
insanın
birden
fazla
anlamı
varsa
adının
çıkart beyazları
kuralları çiğne
kan tükür
sıyır kara perdeyi
gözlerimde
başka renkler
kırmızı
başka çiçekler de var
yarına solacak şu gülleri söndür
biter bir şiir
ama ne başlar
onu konuşalım
altı gün dinleneceğim
yedinci gün
tanrı
dünyayı
saat kaç gibi
tekrar döndürür
bir tütsü olarak yak beni
duymadığın tek sözüm
tüm ahıyla
söylemediğin her sözü söndürür
15
buza kar der
düz der rab yokuşa
duydum
gördüm
yoka tam der
var der körfeze
ama ben sevda dediğimde
tanrıma sevda dediğimde
bir sedir çekilir gökyüzüne
göçecek gibi kuşlar
göçecek gibi geldiğinde
rabbani kuşu bana kul demez rab
uçmayı ancak öğrenen üveyikler
yuvalarından birer birer düştüğünde
rab
öğretir
evvela
ama rabbena
bu göç beni kırmak içindir
sen kırmak istersin de
ben kırılmam sanma
mevsim değişir
ben giderim
gitmem sanma
senin nehrin de bitmez
kuşun da
rabbiyel ala
kulağım kaç küpe öğüttür
azim sana
beni yarına yetiştir
gün döner
güneş yukarıya
beni suyuma kavuştur
ömür biter
güneş aşağıya
rab beni basra’ya buluştur
ey uçmayı ancak öğrenen üveyik
kollarım hep açık sana
ancak
hepsi
söğüttür
16
şemsesi bana son sözündür
müşebbek el oyması göğsüm
mutlak günaydınlar sana yasemin
ben seninle bu sahilde de yürürdüm
her çeşit kahvenin
çekirdeği gözlerin
ağladığını gördüğüm gün
kendimi dövdüm
aşkı babamdan öğrenmiş olamam
ama sevgiyi gördüm
her yoluna bin ah edesim
rüzgara karşı dolar gözlerin
kusurun varsa
vardır bir hevesim
dinle
dinle
dinle yasemin
tanrı bir roman gibi okur seni
altını çizer
sevdiği yerlerin
bir çizgi üst dudağının altına
başka bir çizgidir zaten gözlerin
nasıl olsun
nasıl diyelim
yollar olmasaydı gitmezdin
yollar olmazdı gitmeseydin
sevmek istedin
sevdin
sevilmek istedin
sevilmedin mi yasemin
17
aşk
ortaokul mezunu bir merak için fazla
beş şartla koşullanmış bir adam için
iyi yürekli olmak
temiz kalpli olmak
en yumuşak yastığıdır vicdanın
onlar lise çıkışı
bir çay ocağında
masada sovyet sosyalist rusya
senin sırtında verdiğin söz
önce annene
sonra tanrıya
sana hiçbir suç koymuyorum baba
ahlak
verebileceğin en güzel mirasın
yoksa kaç para ederdi şu haki araba
yaşım altmış beş
senden bir eksik
benden bir fazla
yürüdüğün ve yıprandığın yolları seyrediyorum
elimde bir kalem
bileğimde senden kalma
metalik paslı bir kadranla
18
ben yani baba
bir yaseminden geçemedim
tüm yollarım
yolunun üzeri
neden bilir misin
yetmiyor güneşim
karanlığa
çünkü yoksul
çünkü yoksun
karışmış gökyüzü saçlarına
bir yerde mahalle arasıyım
uzun semtler karşımda
alın teri kokan evde sobalar
sarı bir mum ışığıyım
diğer tüm renkler karşımda
o geceleri yasemin bilmezsin
ruha inceden bir soğuk gelir
kapı
duvar
pencere altında
annemin bana okuduğu masallar
yaseminin baba
çok tanıdık bir yüzü var
ismine benzettim ismini
birkaç öyküde
birkaç şiirde
bir kahraman mı kendisi yoksa
tüm kötü adamlar
kutsal kitapları yazmadıysa
okumuş olmalı baba
sayfalarca izi var
19
dünyayı döndürdüğü için
rüzgarlara minnettarım
benim gibilere her zaman zor gelir
bir anlam aramak
sen ve senin gibiler
anlamı bulmakta zorlanır canım
mezara da nişana da adam lazım
öyle söylemişti annem
ama şimdi canım
oyukları dolduran tek şey
pişmanlığım
ben
ve on tane
bir aylık nişanlı mürettebatım
aşık kaptanım
elinde dümeni
delikanlıyım
dalgalara vururum tırnaklarımı
soyulan olur parmaklarım
devrik tabii bu muhabbet
bir de sen benim sesimden dinle canım
yazmazsam infilak
yazmazsam ancak
aklıma gelen her şeyi
yaşamak zorunda kalırım
20
eflatun artık gökyüzü burada
yakındır
yalnızlık
düşecek tek hanelere sayılara
artık sen bile
tanrı değilsin kendi dünyanda
iyi dilekler giden her yaşa
birkaç söz ver
ve yarın yeniden başla
ölüm hakkında büyük konuş
beni kimseden ayıramayacak de mesela
korkma ölmekten
kırılma ona
dost edinmene gerek yok bu hayatı
ancak bir savaş içerisinde de yaşanmaz
oysa
kendi savaşını
kendi kaybıyla
verir her insan
kimisi senin gibi uykusuyla
kimisi benim gibi
bir kalemle
bir kalemde
veya biz gibi unutuldukça
21
neden içindeyim bu koşunun
neden altmış beş oldum
ama ölmüyor öğrenmeye hevesim
buldum dediğim gün
kaybettim
tanrımın
kanıtı
güneşi
benim gibi çocukların
meraklısına hayalleri
benim gibi çocukların
keşfine düştüğü renkleri
soldurduğu çiçekleri
büyüttüğü çelenkleri
yürüdüğü yolları
ve ezberlediği dönüşleri vardır
benim gibi çocukların
kırmızı tuğlalı şatoları
benim gibi çocukların
kırmızı tuğlalı şatolarda
kendisine yakıştırdığı intiharları vardır
belki bu yazdığım
yazacağım son mısra
ama söz ver çocuk
okuyacağın son şiir olmayacaktır
22
kuşku ve kasvet
sarar bedenimi
ben çoğaldım yasemin
ben çoğaldım çocuk
sen eksilt kendini
her zaman zordur
bitirmek bir şiiri
mısraları daim kılar ismi
bu yüzden
kaç yıldır
bir nokta bile koyamadım
varlığın yanında
tek derdim benim
varlık dışında
bir içki koydum
önüme iki bardak
masada ben ve suretim
en az kırk yıl oldu çocuk
karşıma bir tanrı bulamadım
neden sağıma akıyor bu duman
esen rüzgarı mı duyamadım
dökülür gökyüzü sağıma doğru
düşen kuşa mı soramadım
neyim benden yukarıya
bulutlar benzer
sadece bulutlara
nasıl olur da kırılan ışıklara
gidecek yolu soramadım
onlar sana
hem nalına
hem mıhına
ancak ben tek bir aşkla
hem atına
hem şanına
bir taş da dikemem mezarıma
ya bu geceyi alırım başucuma
en hakiki sohbetlerde hatırlansın adım
ya da bu geceyi atlar
yarına
sizlere çiçekler topladığım bahçelerde
dizlerimi kırarım
23
az kaldı
isyana kalkacak başım
bak tanrım
parmaklarım papatya falı
avcumda tetiği marşların
boğazımda hissederim
gecesinden boyadığım bayrakları
bilirim çevrili tüm yolların
unutmam sevdiğin şarkıları
arkama yaslanıp beklerim
kaderin bir yanlış yapmasını
son süratle inerim
sürünerek çıktığım yokuşları
ruhum
aklım
kalbim
ey suretime bürünen ibrahim
otur karşıma konuşalım
24
insan olmanın getirdiğini
götürdüğüne sayamadım
gideceksin dedin
ama geldiğimi unutamadım
fanilikten kurtulup
harcayıp itiyatı
sözüne itimatı
tanrıma varamadım
sevdiğim kadının putlarına
ben bir balta vuramadım
bu itinalı itizardır
yaşım altmış beş
bu gece son sabahım
suretini gizleyesin ey ibrahim
karşına çıkacak
ben
bir
yüz bulamadım